Nee, opnieuw geen matchpunten. Nul, niets, nada.

We werden opnieuw verrast door de opstelling van de tegenstanders, die heel wat sterker opkwamen dan in de eerste ronde. Op papier beloofde het een spannende match te worden. En dat werd het ook. Lang leken we op een kleine overwinning af te stevenen maar het werd een 5-3 nederlaag. Hoe dat kwam, dat zal ik nu eens in het lang en het breed vertellen.

Het komt allemaal door vormproblemen.

Zo wist bijvoorbeeld niemand welke vorm we ons moesten voorstellen bij Luikse bouletten en werd er dus omheen gefietst bij de lunch. (Het zijn nochtans gewoon ronde dingen.) Dat voorspelde al erg behoudend spel bij ons voor de namiddag.
Steven legde zijn vorm ook al ’s middags op tafel. Vanaf welke rating mocht hij snel remise voorstellen? De lat ging laag.

In het lokaal van de tegenstanders – en toen het al duidelijk was dat ze een sterke ploeg opstelden – deed Chris zijn duit in het zakje. Hij bleef halsstarrig op de stoel van Thibauts tegenstander zitten. Er moest een kraan en een takelwagen aan te pas komen voor Bosboom plaats kon nemen.

Het begin van de partijen was niet zo goed. Te behoudend, weet je wel. Thipsie had te solide willen reageren op een scherpe variant en zat al snel naar remisewegen te zoeken met wit. Steven speelde een opening uit de oude doos die het langetermijnvoordeel aan de tegenstander leek te geven. Koen had niet de kans gekregen om behoudend te reageren want hij zat snel in een slugfest, al leek het aan de verkeerde kant van het bord te zijn. Die indruk kwam misschien meer door zijn tijdverbruik dan door de reële stand op het bord. En de captain beoefende de overtreffende trap van conservatisme door terug te grijpen naar een opening die hij al 10 jaar niet meer speelde, zonder al te veel succes.

Maen zat na een uurtje mistroostig naar zijn stelling te kijken. Paul had intussen al relatief snel een remise genomen, hij mist nog zelfvertrouwen naar een lange periode van inactiviteit. Op wat andere borden begonnen de zaken wat beter te lopen. Arno had een sterk initiatief gekregen en kreeg daar even later een pion bij. Kara’s opponent speelde de opening wel erg slap en Kara mocht zo’n beetje doen wat hij wou: het centrum cadeau krijgen, ontwikkelingsvoorsprong, loperpaar en tegengestelde rokades. Tieme had ook een pion geïncasseerd en leek af te kunnen wikkelen naar een eindspel met winnend voordeel.
Geen grote veranderingen op de andere borden. Ik stond zelf al slecht, maar ik besef het niet. Ignorance is bliss.

Onze nieuwbakken FM Arno zat nog op WK-ritme en won snel in de aanval. We stonden even op voorsprong. Tegen de eerste tijdnoodfase aan kraakten Steven en Koen. Een beetje vormcrisis toch… Thipsie leek een eindspel met een pionnetje minder met goede remisekansen gevonden te hebben. Bij mij waren de kansen volledig aan het keren. Een speculatief pionoffer stelde de tegenstander voor te grote praktische problemen en de zwarte aanval leek intussen door te slaan. Enkel nog wat opkuiswerk na de veertigste zet.

In de allerlaatste fase voor de eerste tijdscontrole liep het een en ander fout. Maen overzag een simpele afwikkeling en stond op het punt een tweede pion te verliezen. Kara had dat niet in de mot en aanvaardde plots remise. Uit het verslag van ronde 10 uit 2012: “Goed uit de opening, te weinig ondernemend verder gezet.” Chronisch.

Daardoor zaten de overblijvers niet meer voor een overwinning te vechten, maar voor een gelijkspel. Ik had niet te lang werk meer en Thipsie zag ook al snel het nutteloze van zijn pogingen in. Tieme moest het eindspel nog even uittikken. Maar dat ging volledig fout, een moment van onoplettendheid en een nul aan de broek. Onverdiend, maar dat weet over twee jaar niemand meer.

Terug een nul op het rekest. Dat moet beter.

Legio. Omdat het moest gezegd worden.

 

Tom